Òdroda nr 2 (36) 2005

Wiadła:

Naje sprawë:

Kùltura:

Kòmentôrz:

Żenienié


Rómk Drzéżdżonk

Naszedl nó miã taczi czas, czedë z jajeczka wëklul sã ptôszk, chtërny zacząl wëriwac sã do swiata tëszno wëzérając za jaczims mitczim, brutkòwim gniôzdkã. Jo, le dze nalezc ną drëgą pòlówkã cobë ptôszkòwi pasyrowa? Jesz wikszim jiwrã bëla mëma. Ha! To bél pò prôwdze wiôldżi klopòt.
Jednégò dnia òdwôżil jem sã jic do ni spëtac, czë ju mògã sã hajtnąc. Mëma wezdrza nó mie z pòlitowaniém, ë rzekla:
– Synkù, cëż cë do bani przëszlo? Të doch jes jesz za mlodi. Dożdżë jesz pôrã latków, a te za dwa, trzë… në mòże szterë, pòszmakôsz negò miodë.
– Ale mëma, jô ju ni mògã wëtrzëmac. Mie sã zaczinô naszô kòza widzec… Mëma, jô so mùszã bialkã wzyc!
– Alaże! Jô cë gôdajã, të jes do nëch sprôw za mlodi, a za glupi. Synkù kòchóny, cë doch jesz mléczkò z wąsów scékô!
Tak jô sã doznôl, że mòji mamë nie dô sã tak letkò przekònac. Lażël jem wkól ni bez dludżé miesące ë prosël ò zgòdã. Ju pò dwùch miesącach miôl jem w kùchni glãbòczi rów kòl platë wëtrãptóné. W kùńcu mëma machnãla nó miã rãką, a tak pò prôwdze szôtorą co w ny trzimia, ë kôza mie jic so babë szëkac.
Tak jô szedl w swiat. Szedl, szedl, a szedl… Jô tak dlugò szedl bò nót je wiedzec, że më z nënką na pùstkach mieszkómë, a do lëdzy mómë sztëk drodżi do jidzeniô.
Wãdrowôl jem ju dludżi czas, a niżódny babë nigdze nie bëlo widzec.
– Skrëlë sã wszëtczé, czë co? – jidącë gôdôl jem znérwòwóny do palëcë. – Jak ne nie są pòtrzébné, te jëch je wkól fùl jak brzãczącëch skògòlów, a jak jô jedny terô brëkùjã, to nijak nie jidze ji nalezc.
Cygnąl jem tak bez dwie niedzele, jaż zaszedl do jedny wsë, w chtërny nie bëlo niżódnégò chlopa, zó to mieszkalë tam samé wdowë.
Në w kùńcu jaczés bialczi! – mëszlôl jem ùrôdóny – Mòże jakôs mlodô, pësznô wdówka sã dlô miã naléze?..

.A co dali bëło mòżece przeczëtac w drëkòwôny Òdrodze!

 

zôczątk 


Żëczbë na wszeljaczé ùroczëznë

Żëczbë są z nama wiedno a wszãdze. Towarzëszą nam òd ùrodzeniô jaż do smiercë. Bez żëczbów swiat béłbë wiele biédniészi. Żëczą nam, abò më żëczimë kòmùs, zdrowégò, fùl taszë dëtka, snôżi białczi, fòrsz chlopa itd. Żëczbë mògą bëc pòwôżné a téż dosc szpòrtowné.
Kòl nas Kaszëbów je biéda z żëczbama. Abò żëczimë so: “Wszëtczégò bëlnégò, zdrowégò ë eee…” abò z pòlska. Chcemë le pisac, a składac so żëczbë barżi apartno, tak cosz jak niżi:

Tuwò zamieszcziwómë le jeden z przëmiôrów.Wicy mòżesz nalezc w drëkòwôny Òdrodze.

Na wieselé
***
Tak to w żëcym, wejle, je
Że sã zéńdą dësze dwie
Tak przëtrôfkã sã pòtkają
Jak pò swiece nym nëkają

***
Wszëtczégò co nôlepszé na nowi drodze żëcégò żëczi(ą):